به منظور بررسی اثر مخمر زنده (Saccharomyces cerevisiae-1026) بر تخمیرات شکمبه و متابولیتهای خون از چهار راس بره نر شش ماهه بلوچی فیستوله شده با میانگین وزن 35 کیلوگرم در یک طرح چرخشی اسپلیت پلات استفاده گردید. جیره های غذایی بر اساس جدولهای ARC (1995) برای 1.25 برابر احتیاجات نگهداری تنظیم شد. تیمارها عبارت بودند از: (H جیره علوفه ای 30) درصد کنسانتره + 70 درصد علوفه(، (HY جیره علوفه ای + 4 گرم مخمر برای هر راس گوسفند در روز، (C جیره کنسانتره ای 70) درصد کنسانتره + 30 درصد علوفه( و (CY جیره کنسانتره ای + 4 گرم مخمر برای هر راس گوسفند در روز. نمونه های خون و مایع شکمبه بترتیب طی 6 و 8 ساعت پس از مصرف خوراک و نمونه های ادرار به منظور تخمین پروتئین میکروبی در سه روز پایانی آزمایش تهیه شد. دو ساعت پس از مصرف خوراک کنسانتره ای، مخمر موجب افزایش معنی دار pH (P<0.1) شمکبه شد 6.22) در مقابل (6.05. مخمر غلظت آمونیاک مایع شکمبه ای را با تیمار علوفه ای طی 1 تا 4 ساعت و با تیمار کنسانتره ای طی 0.5 تا 3 ساعت بعد از مصرف خوراک، بطور معنی داری کاهش داد (P<0.05). مخمر 3 ساعت پس از مصرف خوراک علوفه ای و 2 ساعت پس از مصرف خوراک کنسانتره ای موجب افت معنی دار (P<0.05) غلظت اوره پلاسما )بترتیب 10.72 در مقابل 13.76 و 10.69 در مقابل 13.74 میلی گرم بر دسی لیتر( شد. میانگین تولید پروتئین میکروبی با تیمار علوفه ای بطور نسبی (P<0.1) بیشتر از سایر تیمارها بود. نتایج نشان داد که مخمر با افزایش مصرف آمونیاک و افزایش تولید پروتئین میکروبی کارآیی خوراک را افزایش می دهد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در آزمایشی اثر مکمل های چند آنزیمی بر عمل کرد، خصوصیات لاشه، تغییرات برخی از فراسنجه های بیوشیمیایی سرم، قابلیت هضم پروتیین و انرژی قابل متابولیسم در جوجه های گوشتی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش در قالب طرح پایه کاملا تصادفی به اجرا درآمد. 300 قطعه جوجه خروس گوشتی از سویه راس 308 در 5 تیمار و 4 تکرار که سهم هر قفس 15 قطعه جوجه بود با جیره های آزمایشی به مدت 49 روز تغذیه شدند. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از تیمار 1) جیره شاهد فاقد مکمل آنزیمی، 2) جیره شاهد +0.05 درصد مکمل آنزیمی روابیو حاوی (زایلاناز، بتاگلوکاناز، سلولاز و پکتیناز)، 3) جیره شاهد +0.05 درصد مکمل آنزیمی گریندانزیم حاوی (زایلاناز، بتاگلوکاناز و آلفا آمیلاز)، 4) جیره شاهد + 0.05 درصد مکمل آنزیمی نوترکس حاوی (زایلاناز و بتاگلوکاناز)، تیمار5) جیره شاهد + 0.05 درصد مکمل آنزیمی کمین حاوی (زایلاناز، بتاگلوکاناز و سلولاز). جیره گروه های آزمایشی دارای انرژی و پروتیین یکسانی بودند. صفت های خوراک مصرفی، افزایش وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی در پایان دوره های آغازین (1-21 روزگی)، رشد (22-42 روزگی)، پایانی (43-49 روزگی) و کل دوره پرورش (1-49 روزگی) مورد محاسبه قرار گرفتند. مقدار تری گلیسرید، کلسترول، LDL، HDL گروه های آزمایشی نیز در پایان هر دوره محاسبه شد. نتایج به دست آمده نشان داد که کلیه صفات مربوط به عمل کرد جیره های حاوی مکمل آنزیمی بهبود معنی داری نسبت به گروه شاهد داشتند (P>0.01) در دوره رشد و پایانی خوراک مصرفی در تیمار شاهد نسبت به بقیه گروه ها کاهش داشت (P>0.01) افزایش وزن در دوره های مختلف، در دوره های آغازین، رشد، پایانی و کل دوره پرورش در تیمار شاهد کاهش معنی داری نسبت به سایر گروه های حاوی آنزیم را نشان داد (P>0.05) همچنین در تمامی دوره های پرورشی بهبودی در ضریب تبدیل غذایی گروه هایی که از مکمل های چند آنزیمی استفاده کرده بودند نسبت به گروه شاهد مشاهده شد (P>0.05) نتایج حاصل از اندازه گیری متابولیت های خونی نشان داد که تیمارهای حاوی مکمل های چند آنزیمی سبب کاهش معنی دار میزان تری گلیسرید، کلسترول و LDL سرم خون و افزایش HDL سرم در مقایسه با گروه شاهد شدند (P>0.01) در پایان نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان داد که استفاده از مکمل های آنزیمی در جیره باعث بهبود صفات عملکردی، کاهش لیپیدهای مضر و افزایش لیپیدهای مفید سرم خون در پرنده می شود که هم باعث صرفه اقتصادی بیشتر و تولید محصولی سالم تر می شود. با توجه به نتایج به دست آمده از این پژوهش مکمل آنزیمی روابیو بهترین تاثیر را در طول دوره پرورش داشته است.

این آزمایش به منظور بررسی تأثیر افزودن سطوح مختلف پودر سیر به جیره بر عملکرد رشد، وزن نسبی اجزای لاشه و متابولیت های سرم خون بلدرچین ژاپنی انجام شد. به این منظور، تعداد 100 قطعه جوجه بلدرچین ژاپنی نر 21 روزه به طور تصادفی به یک طرح کاملاً تصادفی با پنج تیمار شامل؛ جیره فاقد پودر سیر (شاهد)، جیره های حاوی 5/0، یک ، 5/1 و دو درصد پودر سیر با چهار تکرار و پنج قطعه در هر تکرار تخصیص داده شدند. پرندگان به مدت 21 روز با جیره های آزمایشی تغذیه شدند. دسترسی بلدرچین ها به آب و خوراک به صورت آزاد بود. افزودن پودر سیر بر مصرف خوراک، افزایش وزن و ضریب تبدیل غذایی بلدرچین ها تأثیر معنی دار نداشت. اثر افزودن سطوح پودر سیر به جیره بر راندمان لاشه، چربی حفره بطنی، کلسترول کل و لیپوپروتئین با دانسیته پایین معنی دار بود (05/0P<). پرندگان تغذیه شده با جیره حاوی یک درصد پودر سیر بالاترین راندمان لاشه را داشتند و اختلاف با پرندگان تغذیه شده با جیره فاقد پودر سیر معنی دار بود (05/0P<). با افزایش سطح پودر سیر در جیره مصرفی میزان کلسترول کل و لیپوپروتئین های سرم خون به طور خطی کاهش یافت. نتایج به دست آمده از این آزمایش نشان داد افزودن پودر سیر در سطح یک درصد تأثیر مثبت در بهبود راندمان لاشه پرنده و کاهش متابولیت های نامطلوب (چربی بد) سرم خون دارد.

به منظور بررسی تاثیر لازالوسید بر روی اکوسیستم شکمبه، پارامترهای خونی و عملکرد بره های قزل از 16 راس بره با میانگین وزن5.3 38 کیلوگرم به مدت 60 روز در قالب طرح کاملا تصادفی  استفاده شد. تیمارها شامل 25، 30 ،35، 40 قسمت در میلیون لازالوسید بودند. در طول آزمایش متوسط افزایش وزن و خوراک مصرفی به صورت هفتگی اندازه گیری شد. 2 ساعت پس از تغذیه پارامترهای مورد آزمایش در شکمبه شامل اسید های چرب فرار، pH شکمبه، زمان ترسیب و شناوری، زمان احیای متیلن بلو و تعداد پروتوزوآها و متابولیت های اندازه گیری شده در خون شامل گلوکز، نیتروژن آمونیاکی ،کلسیم و فسفر بود. نتایج نشان داد که سطح لازالوسید اثر معنی داری بر کل اسیدهای چرب فرار و نیتروژن آمونیاکی شکمبه (P<0.05) داشته ولی تاثیر آن بر pH شکمبه، زمان ترسیب و شناوری، زمان احیای متیلن بلو، گلوکز خون، اوره خون، کلسیم و فسفر خون معنی دار نبود. تاثیر سطوح لازالوسید بر صفات پرواری بره ها از جمله افزایش وزن و خوراک مصرفی معنی دار نبود. همچنین مشخص گردید که لازالوسید اثر معنی داری بر جمعیت پروتوزوآیی شکمبه (P<0.05) داشته به طوریکه جمعیت انتودینیوم ، اپیدینیوم و هولوتریش افزایش معنی داری در اثر افزایش سطوح لازالوسید نشان دادند. با توجه به نتایج حاصله می توان نتیجه گیری نمود که استفاده از لازالوسید سبب افزایش جمعیت پروتوزوا شکمبه می شود بدون اینکه تاثیر منفی روی پارامترهای شکمبه و متابولیت های خون داشته باشد که با توجه به افزایش پروتوزوآی شکمبه ای می تواند در هضم سلولز مفید واقع شود.

سابقه و هدف: فلوروکربن ها یا خون مصنوعی ترکیباتی هستند که میل ترکیبی زیادی به اکسیژن دارند و در مواردی که جریان خون بافتی کاهش یابد، کاندیدای مناسبی برای بهبود اکسیژن رسانی به بافت می باشند. هم چنین نیتریک اکساید(NO) نیز به عنوان یک انبساط دهنده قوی عروق در افزایش جریان خون حایز اهمیت است. در این مطالعه اثر خون مصنوعی FC-43 بر افزایش سطح سرمی نیتریت(متابولیت NO) پس از کاهش جریان خون مغز از طریق بستن شریان کاروتید مشترک راست در مقایسه با مانیتول مورد بررسی قرار گرفت. مواد وروش ها: مطالعه انجام شده از نوع تجربی بود. در 15 حیوان آزمایشگاهی(خرگوش) به منظور اختلال در اکسیژن رسانی مغز، شریان کاروتید راست به مدت 30 دقیقه بسته شد و حیوانات به طور اتفاقی در سه گروه قرار گرفتند. گروه اول خون مصنوعی(F3-43) و گروه دوم مانیتول با دوز 12 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن دریافت نمودند. گروه سوم بدون تزریق به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شدند. حیوانات به مدت 5 ساعت مستقیماًَ تحت نظر قرار گرفتند. سطح سرمی نیتریت، الکترولیت ها، درصد هماتوکریت، فشار خون و تعداد ضربان قلب قبل از بستن شریان و بعد از باز کردن شریان در زمان های 10 دقیقه، 30 دقیقه، 1 ساعت، 3 ساعت و 5 ساعت پس از تزریق در هر سه گروه اندازه گیری شد. سپس حیوانات در قفس های مجزا نگهداری و مدت بقای آن ها به مدت یک هفته در هر سه گروه بررسی شد و در پایان آب بافت مغز حیوانات جهت مقایسه شدت ادم ناشی از تغییرات جریان خون و اکسیژن رسانی اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که FC-43 در زمان های 10 دقیقه، 30 دقیقه و 1 ساعت پس از تزریق به طور معنی داری موجب افزایش سطح سرمی نیتریت(متابولیت NO) نسبت به گروه مانیتول و گروه کنترل می شود. در بقیه پارامترها تفاوت قابل ملاحظه ای در بین گروه ها وجود نداشت. نتیجه گیری: افزایش سطح سرمی نیتریت نیز حاکی از افزایش جریان خون و اکسیژن رسانی بیشتر به ارگان های دچار کاهش جریان خون است و به نظر می رسد که خون مصنوعی(FC-43) به عنوان یک حامل اکسیژن محلول به راحتی می تواند تا حدی موجب برقراری مجدد اکسیژن رسانی و بهبود بافت پس از ایسکمی گردد.